Thema

"Codes" 

Masterproef

Gerealiseerd: 

februari - juni 2012

Wedstrijd:

Geselecteerd Fideas Awards 2012 

(verdaagd voorjaar 2013) 






Project:

Vluchtige contacten zijn een belangrijk aspect in het dagelijkse leven van de mens. We bouwen deze contacten op in functie van diverse redenen, elk met zijn eigen persoonlijke voorkeur. We bouwen kleine microwerelden zonder het te beseffen en tevens creëren we mentale ruimtes.

Wat houden deze contacten nu exact in? Hoe kunnen ze omgeschreven worden? Waardoor komen ze tot stand en zijn er factoren die deze kunnen beïnvloeden? 


Er is iedere keer een soort ‘ stolp’ geweest, een soort gevangenis. In Feluy gebeurde dit door mensen die elk hun eigen verhaal wilden vertellen, het liefst dan nog eens zo spannend en spectaculair mogelijk. Dit zorgde voor een vertekend beeld van het bestaande dorp, maar een wel zeer levendig beeld van de eigen mentale wereld. De gesprekken waren hier nodig en vormden de smeerolie van hun bestaan. Deze gesprekken in Parijs werden vertaald in de lift, door deze kleine oppervlakte ontstond er een microwereld. Een nieuwe ruimte die constant in beweging is door de tijdsduur en het verticaal verloop van de lift. Deze ervaring in de lift zorgde voor een gevangenis in mijn hoofd. Ik kreeg evenwichtsstoornissen en was verplicht enkele weken op dezelfde plaats te blijven. Hierdoor werd mijn mentale ruimte beter zichtbaar en kon ze in kaart gebracht worden. Een mentale ruimte is is opnieuw verschillend per persoon. Eénzelfde ruimte kan voor iemand anders compleet veranderen. Het verhaal “Under the dome” van Stephen King zorgde ervoor dat ik dit zelf beter onder de knie kreeg. Zo komen we bij een ontwerp dat eigenlijk zeer mentaal is en dus moeilijk te vertalen. Want waar gaat het hier nu over? Er wordt een wereld gecreëerd in een wereld, een ruimte in een ruimte.

Wat ik wil bereiken, is een ontwerp waarin al deze bevindingen en standpunten samenkomen in een nieuw interieur. Het wordt een ruimtelijke vertaling en zo een interieur dat constant in verandering is. Het ontwerp gaat niet over een specifieke plaats en er werd geen drager voor gebruikt, alleen maar vaste waarden of in dit geval, objecten waar iedereen mee vertrouwd is.

Als aanloop naar dit ontwerp baseerde ik mij op de titel van mijn eigen masterproef: ‘Ruimte in een ruimte’. Die titel omhelst de conclusies in mijn observaties. Om dit zo nauwkeurig mogelijk te benaderen, start ik vanuit een grondplan of in dit geval, de vloerplaat. Deze vloerplaat kan om te beginnen overal geplaatst worden en bevindt zich automatisch in een andere bestaande ruimte. Hiermee moet natuurlijk nog verder gegaan worden. De vloerplaat krijgt geen enkele richting mee, daarmee wordt bedoeld, niet horizontaal of verticaal. Zo wordt de ruimte hierdoor niet beïnvloedt. De vloerplaat wordt onderverdeeld in tegels, opnieuw krijgen deze tegels geen richting mee. De bedoeling hiervan is dat je ze een andere positie kunt geven tegenover het origineel. Hierdoor krijg je een andere indeling van de ruimte en kan je toch de vorm van je grondplan veranderen naar eigen keuze. In deze bewuste tegels vind je tweedimensionale huishoudelijke vormen, maar om nog een stapje verder te gaan en daarmee ook een stapje dichter bij de werkelijkheid, wil ik mijn ontwerp driedimensionaal verwezenlijken. Dit gebeurt door de aanwezige modules die verwerkt zijn in de tegels. Zo kan er een stoel, tafel en kast uit de vloerplaat opgebouwd worden. Deze kregen verschillende posities mee en verschillende schalen. Bij het opbouwen van de ruimte moeten er dus keuzes gemaakt worden welke modules opgebouwd zullen worden en welke tweedimensionale tekening uit het plan getrokken wordt en en waar die wordt geplaatst. De verschillende schalen door elkaar, dwingen een keuze te maken. Dwingen te kiezen wat jij zelf belangrijk vindt in een ruimte.

Deze maquette benadert de mentale ruimte die voor iedereen verschillend is. Door het maken van deze ruimte, kunnen gesprekken ontstaan. Deze symboliseren de vluchtige contacten. De verschillende schalen en keuzes van objecten staan allemaal in relatie met elkaar, alleen moet er zelf bepaald worden welk netwerk hier gemaakt wordt. Er moet ook rekening gehouden worden met de afdruk van het object, want ook die laat sporen na. Deze sporen blijven zichtbaar in de maquette door middel van een uitsnijding in de vloerplaat. De bedoeling hiervan is het wijzen op het belang van objecten en prikkels in de ruimte. Door die op deze manier tweemaal zichtbaar te maken, wordt er langer bij stilgestaan. Hoe deze wereld, of in dit geval ruimte, er zal uit zien. Deze kan voor elk verschillend zijn.

Het wordt een spel waarbij ik de vocabulaire bepaal maar iedereen daarbij toch een andere handeling maakt.